Berî wan demjimêran wî xatirê xwe ji sirûdên baranê xwestin, bayekî sar dihat, diyar bû ku wê ew roj biqeşayê bihê hemêz kirin, lê dîsan nexema wî bû, ew çend sal bûn cîranê berfê bû, neviyê tîrêjên rojê bû, ji xwe dema ku roj derdiket, di serî de lêvên wan maç dikirin û dawiya herkesî xatirê xwe ji wan dixwest.

     Wî jî nizanî bû ku bêhina yara wî ewqasî nêzîk û biqasî kenê biharekî dûr e, wêneya wê berî çend salan gihabû destên wî, hemî deman jêre çîrokên hezkirina sînoran digotin, ma kengî wî sînor jibîr kirbûn û kengî wî xewin bê sînor ne dîtbûn.

Vêcarê dilê wî kayina xwe ya domahî dikir û sikratên helbesteke sînor kirî pêşkêşî şevistanê dikir, ji xwe tama mirinê di wan sikratan de ye, heger sikrat dihatinê biheztir dibû, bi dengê bilind hezkirina xwe radigihand û çavên xwe li ber lêva çemê Xabûr rawestiyayî dihiştin, ew nobedarê keziyên Dîcle bûn, berî ku stewir bimîne û ziwa bibe.

     Berî wan demjimêran nameyên wê hemî li xwe civandin, peyvan reqsa evîneke winda, dûriyaneke şeyda, aryaneka bê deng û gavên dîdareke bilez dikirin….

     Di wê kêliyê de, berî ku binivê..

     Dilê xwe kire diyarî û li rojavayî ava Dîcle bi avê re berda… û ragihandina hezkirna xwe dûbarekir…

     Dema ji te hez dikim

     Dîrokekî bi avê re berdidim

     Serpêhatiyên gulên genim,

     Ji deşta Cîzîrê re bi ber ba dikim,

     Û tu pêşwaziyeke germ,

     Li sînorên hezkirinê dikî.

     Hezkirin xwe şewitandine bi hêsirên bêrîkirina dijwar.

     Bêrîkirin…xwekuştine, bi zergulên hezkirineke har.

     Dema ji te hez dikim,

     Zagonên tayên reşatiya diqetînim.

     Tenê ber bi xwegorîkina xweşikbûna te ve dihêm,

     Bihêle îşev gul bigirîn,

     Hêdî hêdî diziya dilê min bike,

     Û çavên xwe bi sînorên,

     Bobelat û kêferata vê şevistanê dax de.

     Tu çima vê kêliyê nema stirana distirênê,

     Yan, xemên wê rojê

     Şadiya dilekî biçûkin ku hîna di qefesên hezkirinê de lê dide

     Yan hîna tu bendewarê peyvekîyê ku bidizî ji bo te bibêjim....